کپسول ژلاتین

یکی از مزایای مصرف کپسول ژلاتین این است که از منبع غذایی طبیعی ساخته شده است. در سال های گذشته، این کپسول ها از استخوان گاو و آب تصفیه شده ساخته می شدند. امروزه، به لطف پیشرفت های تکنولوژیکی، می توان کپسول های ژلاتین گیاهی را نیز خریداری کرد. این برای افرادی که محدودیت های مذهبی یا رژیم غذایی دارند ایده آل است و نمی توانند محصولات جانبی حیوانی مصرف کنند یا حساسیت غذایی دارند.

برای شروع، فرآیند ایجاد کپسول های ژلاتین، مواد خام تحت آزمایش کیفیت قرار می گیرند تا اطمینان حاصل شود که استفاده از آنها ایمن است. مواد خام را در یک ظرف پتری و سپس در یک کوره مخصوص قرار می دهند که در آن درجه حرارت برای تحریک رشد موجودات تنظیم می شود. اگر مواد اولیه رشد باکتری ایجاد کنند، استفاده از آنها بی خطر نیست. سپس آنها را در یک طیف سنج قرار می دهند که ژلاتین را می سوزاند. سپس ماده گاز برای هر گونه ناخالصی تجزیه و تحلیل می شود. اگر هیچ گونه رشد باکتریایی یا ناخالصی یافت نشد، پس استفاده از مواد خام بی خطر است.

هنگامی که ژلاتین آزمایش کیفیت را پشت سر گذاشت، مخلوط می شود و تحت یک فرآیند حرارت دهی قرار می گیرد که در آن ژلاتین قرار می گیرد. دمای حرارت روی 80 درجه سانتیگراد تنظیم می شود در حالی که مخازن نگهدارنده دمای ژلاتین را در 60 درجه سانتیگراد نگه می دارند.

در طی فرآیند پر کردن، قلم های کپسولی شکل در محلول ژلاتین فرو می روند. سپس آن را تا جایی که هوای خنک روی قلم می دمد بلند می شود تا محلول به طور یکنواخت پخش شود. تا زمانی که محلول خشک شود در قلم می ماند.

پس از خشک شدن محلول، درپوش ها از پین جدا می شوند. با استفاده از یک اهرم مخصوص، کپسول ها را از پین ها جدا می کنند و سپس روی کولت ها یا قفسه های نگهدارنده قرار می دهند تا در آنجا ژلاتین اضافی از بین برود. قطعات اضافی در خلاء مکیده می شوند و سپس بازیافت می شوند.

پس از برش، لات به یک مرتب کننده منتقل می شود تا مشخص شود آیا نقصی در کپسول وجود دارد یا خیر. این دسته همچنین از یک دستگاه خودکار عبور می کند که کپسول ها را برای هر گونه سوراخ، فرورفتگی یا نیشگون گرفتن بررسی می کند. هر قطعه معیوب به سطل بازیافت پرتاب می شود. سپس محصولات نهایی بسته بندی و به هر نقطه از جهان ارسال می شود.

در سال های اخیر، مصرف کنندگان بیشتر از منشاء، پایداری و جنبه های سلامت محصولاتی که خریداری می کنند آگاه شده اند. این امر تا حدی توسط تشدید قوانین برچسب‌گذاری و شفافیت در مورد محصولات غذایی به عنوان مثال قانون اتحادیه اروپا در مورد اطلاعات مواد غذایی به مصرف کنندگان تقویت می شود.

افزودنی های غذایی (همچنین به عنوان شماره E شناخته می شوند) موادی هستند که معمولاً به عنوان یک غذا به خودی خود مصرف نمی شوند و معمولاً جزء مشخصه غذا نیستند. از آنجا که ژلاتین به عنوان "غذا" طبقه بندی می شود، به عنوان یک افزودنی غذایی در نظر گرفته نمی شود و بنابراین دارای شماره E نیست. بسیاری از جایگزین های ژلاتین دارای یک عدد E هستند، مانند هیدروکسی پروپیل متیل سلولز (HPMC) و نشاسته اصلاح شده. این دو محصول نسبتاً جدید در بازار هستند، مشتقات گیاهی هستند و با استفاده از مواد شیمیایی مصنوعی پردازش می‌شوند. برای مثال، فرآیند تولید HPMC شامل واکنش سلولز خالص شده با معرف هایی مانند متیل کلرید و پروپیلن اکساید است که مورد دوم - توسط آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده - به عنوان یک سرطان زای احتمالی برای انسان طبقه بندی می شود.

استفاده از ژلاتین به عنوان یک ماده غذایی را می توان به قرون وسطی ردیابی کرد، زمانی که از آن به عنوان یک ماده برای محصولات غذایی ژله استفاده می شد. امروزه بخشی از زندگی روزمره ما و یک عنصر انتخابی برای بسیاری از مصرف کنندگان در سراسر جهان است. ژلاتین از منابع طبیعی مشتق شده و از طریق هیدرولیز جزئی کلاژن موجود در پوست و استخوان حیوانات به دست می آید.

ژلاتین به عنوان یک پروتئین خالص و با کیفیت بالا که از محصولات جانبی صنعت گوشت به دست می آید، به کاهش هدر رفتن کمک می کند. و هیچ تغییر شیمیایی در طول کل فرآیند تولید صورت نمی گیرد. بهینه سازی مزایای ژلاتین منطقی است زیرا به کاهش ضایعات کمک می کند. از آنجایی که قابلیت ردیابی در تولید مواد غذایی حیاتی است، همه مواد خام تحت آزمایش و کنترل دقیق قرار می گیرند تا از حداکثر کیفیت، ایمنی و قابلیت ردیابی اطمینان حاصل شود.

می توان پرسید: واقعاً چه چیزی طبیعی است؟ وقتی محصولی پایدار می خواهیم به دنبال چه چیزی هستیم؟ آیا منشا آن است یا شامل فرآیند و اصلاح شیمیایی بالقوه نیز می شود؟ کپسول های مبتنی بر محصولات گیاهی به تقاضای فزاینده برای محصولات گیاهی پاسخ می دهند، اما به نظر می رسد تقاضای طبیعی را بی پاسخ می گذارند. از سوی دیگر، کپسول های ژلاتین به انتخاب طبیعی پاسخ می دهند، اما فقط می توانند روند گیاهخواری را بی پاسخ بگذارند.

اخیراً در هند، برخی از گروه‌های لابی گیاه‌خواری، دولت هند را تحت فشار قرار دادند تا کپسول‌های HPMC را به شکل دوز استاندارد برای دارو تبدیل کند. دولت هند یک مطالعه را برای بررسی امکان پذیری چنین اقدامی سفارش داد. این مطالعه به این نتیجه رسید که کپسول های ژلاتین کارآمدتر هستند، کمترین عوارض تولیدی را دارند و به طور کلی ایمن ترین گزینه برای دوز دارو هستند. دولت هند متعاقباً ترجیح داد ژلاتین را به عنوان استاندارد نگه دارد.